to Japanese website link

教室地址:
光復南路一號13F
Mobil:  0922-215-679

Email Helen
Click to Home PageClick to About ThailandClick to Thai LanguageClick to Thai and Other Language CoursesClick to Our ClassClick to About HelenClick to Travelling ThailandClick to more links
認識泰語>泰文童話故事>癩皮狗
全展開 全收起

หมาขี้เรื้อน  癩皮狗

目的達泰語教室 Muditā Thai Center   www.thai.idv.tw  提供

 

ลูกชายนักธุรกิจใหญ่มีชื่อเสียงระดับประเทศคนหนึ่ง เพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอก
ยังไม่ทันทำงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็ถูกแม่ขอร้องให้บวชเรียนก่อน

เพื่อเห็นแก่แม่..จึงบวชด้วยความไม่เต็มใจมากนัก  เมื่อบวชที่วัดใหญ่ในกรุงเทพฯ แห่งหนึ่งเสร็จแล้ว ผู้เป็นแม่จึงพาไปฝากให้จำพรรษาอยู่กับพระวิปัสสนาจารย์รูปหนึ่งที่วัดป่าแถวภาคอีสาน

พระหนุ่มการศึกษาสูงมาจากตระกูลสูง  ชีวิตมีแต่ความสุขสบาย 
เมื่อมาอยู่วัดป่ากว่าจะปรับตัวได้จึงใช้เวลานานหลายเดือน ทำเอาพระร่วมวัดหลายรูปเบื่อในพฤติกรรมมากๆ

ปัญหาที่ทำให้พระทั้งวัดเหนื่อยหน่ายก็เพราะพระใหม่มีนิสัยชอบจับผิด 
และชอบอวดรู้ ยกหู ชูหางตัวเองอยู่เป็นประจำ

 


วันแรกที่มาอยู่วัดป่าก็นึกรักเกียจ พระเจ้าถิ่นทั้งหลายว่าไม่ได้รับการศึกษาสูงเหมือนอย่างตน  
ออกบิณฑบาตได้อาหารท้องถิ่นมาก็ทำท่าว่าจะฉันไม่ลง
เห็นที่วัดใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าดแทนไฟฟ้าก็หาว่าล้าสมัย  ไม่รู้จักใช้เทคโนโลยี่
ตอนหัวค่ำมีการทำวัตรสวดมนต์เย็นก็บ่นว่า
ท่านรองเจ้าอาวาสทำวัตรนานเหลือเกินกว่าจะเสร็จได้ก็นั่งจนขาเป็นเหน็บชา

ครั้นพอถึงเวรตัวเองล้างห้องน้ำก็ไม่ตั้งใจทำ 
และยังทำไปบ่นไปว่าตัวเองจบปริญญาโทมาจากเมืองนอก ต้องมาเข้าเวรล้างห้องน้ำร่วมกับใครก็ไม่รู้ โอ้ชีวิต!

 


พระใหม่ไม่พอใจสิ่งนั้นสิ่งนี้  คิดว่าตัวเองมีชาติตระกูลสูง มีการศึกษาสูงกว่าใครในวัดนั้น

ผิวพรรณก็ดูสะอาดใสชวนเจริญศรัทธากว่าพระรูปไหนทั้งหมด มองตัวเองเปรียบกับพระรูปอื่นแล้วก็สึกว่าตัวเองเหนือกว่าทุกอย่าง
นึกแล้วก็ภูมิใจอยู่ในใจ  กลับเข้ากุฏิเมื่อไหร่ก็เอาปากกามาขีดเครื่องหมายกากบาทบนปฏิทิน นับถอยหลังรอวันสึก


อยู่มาได้พักใหญ่พระใหม่อดีตนักเรียนนอกก็สังเกตเห็นว่า ท่านเจ้าอาวาสวัดป่าแห่งนี้ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา นานๆ
จะออกมาให้โอวาทกับลูกศิษย์  วันๆ ไม่เห็นท่านทำอะไร เอาแต่กวาดใบไม้ เก็บขยะ ซักผ้าเอง
(เณรน้อยก็มีไม่รู้จักใช้) สอนก็ไม่สอน การบริหารวัดก็มอบให้ท่านรองเจ้าอาวาสเป็นคน จัดการไปเสียทุกอย่าง
เห็นแล้วจึงนึกอยากใช้วิชาที่เรียนมากเปลี่ยนแปลงวัด เสนอให้ปรับโน่นลดนี่สารพัดที่ตัวเองเห็นว่าไม่เข้าท่าล้าสมัย

รวมทั้งให้เสนอให้วัดใช้ไฟฟ้าแทนตะเกียงด้วย อีกข้อหนึ่งเพราะตนเห็นว่ายุคสมัยก้าวไกลมามากแล้ว 
ไม่ควรจะทำตนเป็นคนหลังเขาให้คนอื่นเขาดูถูก  อีกข้อหนึ่งก็คือ 
ให้หลวงพ่อเจ้าอาวาส พูดคุยกับพระลูกวัดให้มากขึ้นกว่านี้ สอนให้มากขึ้นเทศน
์ให้มากขึ้น และแนะนำว่าคนระดับผู้บริหารไม่ควรจะทำงานที่ไร้สาระ อย่างการซักจีวรควรใช้ให้เณรเป็นคนทำ  และงานอื่นๆ ควรจะกระจายอำนาจมอบงานให้คนอื่นทำดีกว่า


เย็นวันนั้นเป็นวันพระสิบห้าค่ำ หลวงพ่อเจ้าอาวาสมานั่งทำวัตรที่โบสถ์ธรรมชาติกลางลานทรายด้วย
ท่านไม่ลืมที่จะหยิบข้อเสนอแนะจากพระใหม่มาอ่านให้พระหนุ่ม สามเณรน้อย ทั้งหลายฟัง แต่ท่านไม่บอกว่าพระรูปไหนเป็นคนเขียน อ่านจบแล้วหลวงพ่อก็ยิ้มอย่างมีเมตตา 
แล้วชี้ให้ภิกษุหนุ่ม สามเณรน้อยทั้งหลายดูหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง ที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ ใกล้ๆ

เธอทั้งหลายเห็นหมาขี้เรือนตัวนั้นหรือไม่ เจ้าหมาตัวนั้นน่ะมันเป็นขี้เรื้อน  คันไปทั้งตัว ฉันเห็นมันวิ่งวุ่น ไป มาทั้งวัน 
เดี๋ยวก็วิ่งไปนอนตรงนั้นเดี๋ยวก็ย้ายมานอนตรงนี้  อยู่ที่ไหนก็อยู่ไม่ได้นานเพราะมันคัน แต่พวกเธอรู้ไหม

เจ้าหมาตัวนั้นน่ะมันไปนอนที่ไหนมันก็นึกด่าสถานที่นั้นอยู่ในใจ  หาว่าแต่ละที่ไม่ได้ดั่งใจตัวเองสักอย่าง นอนที่ไหนก็ไม่หายคัน 
สถานที่เหล่านั้นช่างสกปรกสิ้นดี

คิดอย่างนี้แล้วมันจึงวิ่งหาที่ที่ตัวเองนอนแล้วจะไม่คัน แต่หาเท่าไหร่มันก็หาไม่พบสักที เลยต้องวิ่งไปวิ่งมาทั้งวัน เจ้าหมาโง่ตัวนั้นมันไม่รู้เลยว่า สาเหตุของการคันนั้นไม่ได้เกิดจากสถานที่มันไปนอน 
แต่สาเหตุของการคันอยู่ที่โรคในของตัวมันเองต่างหาก

 


พูดจบแล้วหลวงพ่อก็วางไมโครโฟนลงเป็นสัญญาณให้รู้ว่า ได้เวลาภาวนาหลังการทำวัตร สวดมนต์เย็นแล้ว

ขณะที่ทุกรูปนั่งหลับตาภาวนาอย่างสงบนั้น  ในใจของพระใหม่กลับร้อนเร่าผิดปกติ นอกสงบ แต่ในวุ่นวาย  นึกอย่างไรก็มองเห็นตัวเองไม่ต่างไปจากหมาขี้เรื้อนที่หลวงพ่อชี้ให้ดู 
ยิ่งนั่งสมาธินานๆ ยิ่งคันคะเยอในหัวใจ ทั้งอายทั้งสมเพชตัวเอง

 


นับแต่วันนั้นเป็นต้นมาพระใหม่อดีตนักเรียนนอกก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน  จากคนพูดมากกลายเป็นคนพูดน้อย จากคนที่หยิ่งยโสกลายเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน จากคนที่ชอบจับผิดคนอื่นกลายเป็นคนที่หันมาจับผิดตัวเอง 
เมื่อออกพรรษาแล้วโยมแม่มาขอให้ลาสิกขา เพื่อกลับไปสืบทอดธุรกิจจากครอบครัว ท่านก็ยังไม่ยอมสึก

อาตมาเป็นหมาขี้เรื้อน  ขออยู่รักษาโรคจนกว่าจะหายคันกับครูบาอาจารย์ที่นี่อีกสักหนึ่ง 
พรรษาโยมแม่ได้ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือ อนุโมทนาสาธุ 
กราบลาพระลูกชายแล้ว ก็เดินออกจากวัดไปขึ้นรถแล้วก็นึกถามตัวเองอยู่ในใจว่า คำว่า หมาขี้เรื้อน
ของพระลูกชาย หมายความว่าอย่างไรกันแน่หนอ

 


ถ้าเรายังเป็น โรคอยู่ในใจ  ไม่พอใจอะไรซักอย่าง เงินเดือนน้อย หน้าที่การงานไม่พัฒนา ตำแหน่งไม่ไปไหน 
ไม่ว่าเราย้ายงาน ไปที่ไหน เราก็ไม่พอใจ สถานที่เหล่านั้นไม่ดี คนไม่ได้เรื่อง ทั้ง ๆ ที่เราไม่เคยได้ดูตัวเองเลยว่า เราพัฒนาการทำงานของเรามั้ย ขวนขวายหาความรู้หรือเปล่า 
ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับหมขี้เรื้อนตัวนั้นเลย

 

目的達泰語教室 Muditā Thai Center   www.thai.idv.tw  提供